EDZENY, eżyny (mong. eezi, buriac. eżin – „gospodarz”)

W wierzeniach ludów Syberii i Azji Środk. duchy – gospodarze przyrody, mające swoje odpowiedniki w innych kulturach łowieckich ( macierze). Przebywają głównie w Środkowym Świecie jako władcy całej tajgi lub poszczególnych gatunków zwierząt, czynności, miejsc, czuwający nad ich dystrybucją w przyrodzie. Oni też udostępniają zwierzynę myśliwym. E. są zoomorficzne albo łączą cechy ludzkie i zwierzęce; prawd, postacią e. był paleolityczny Pan Dzikiej Zwierzyny i Potnia Theron. W mit. ludów mongolskich (Buriatów) e. są duchami przyrody, wcielonymi w elementy krajobrazu – zwłaszcza w góry i rzeki, uważanymi za dzieci bogów ( Tengri), utożsamianymi z ważniejszymi duchami (nojon, chan) i pośredniczącymi w kontaktach między nimi a ludźmi. EGERIA – italska nimfa wodna, małżonka lub przyjaciółka króla rzymskiego Numy Pompiliusza. Posiadała dar wieszczy i doradzała królowi w sprawach dotyczących reformy organizacji życia religijnego w Rzymie. Po śmierci Numy przeniosła się do gaju Diany koło Arycji i zamieszkała nad jeziorem Nemi. Czczono ją w Rzymie w gaju przy Porta Capena oraz w gaju Diany koło Arycji.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa