EL (hebr. ‘el – „bóg”)

Ogólne określenie bóstwa w językach semickich (poza etiopskim), a także bóg czczony na terenie Syrii i Palestyny. Najwcześniejsze teksty mówiące o E. pochodzą z Ugarit (spisane w XIV w. p.n.e.). E. stał tam na czele panteonu zwanego domem synów E. Nosił tytuł Króla (ugar. Maik) i był wzorem władców. Małżonką E. była Aszirat, matka wszystkich bogów oprócz Baala. E. nazywano stwórcą stworzeń i ojcem ludzi, ale nie zachował się żaden związany z nim mit kosmogoniczny. Często E. był nazywany bykiem i stosownie do tego przedstawiany z rogami na głowie. Wyobrażano go sobie jako mądrego starca o siwych włosach i brodzie, z czym wiązał się też jego epitet Ojciec Lat (ugar. ’Ab Szanim). ELAT (ugar. ‚ilt – „bogini”) – imię albo tytuł małżonki ugaryc- kiego boga Ela, upodobnionej później do Aszirat. ELFY, alfy (sisl. dlfar, l.poj. dlfr, śwn. alp, alb, ang. elf) – w mit. Germanów pn. istoty nadludzkie dwojakiego rodzaju: 1. jasne, świetliste, wiązane z wegetacją i płodnością, 2. ciemne, utożsamiane z karłami. „Księciem e.” nazywano genialnego kowala – Wólunda; chodzi tu zapewne o ciemne e., mieszkające w Swartalfaheimie (tj. w grotach skalnych i podziemnych), które, podobnie jak Wólund, były mistrzami kowalstwa. Nad e. jasnymi, przebywającymi w niebiańskim Alfheimie, pieczę sprawował – Frey. Wg tradycji południowogermań- skiej (niemieckiej) królem e. był Alberyk.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa