ELIASZ (hebr. ’Elijah – „Bogiem Moim Jahwe”)

Postać biblijna, największy po Mojżeszu prorok, działający w pn. państwie izraelskim w poł. IX w. p.n.e. E. zwalczał kult Baala i Asztarty ( Astarte), wprowadzony przez króla Achaba (873-854 r. p.n.e.) pod wpływem jego żony Izebel (1 Kri 17 nn). Przepowiedział królowi suszę i z tego powodu musiał się ukrywać, m.in. w Sarepcie Sydońskiej u ubogiej wdowy, której cudownie rozmnożył mąkę i oliwę oraz wskrzesił syna. Wobec 450 proroków Baala na górze Karmel sprowadził ogień Jahwe na stos ofiarny, co było sygnałem do ich wymordowania. Uchodząc przed zemstą Izebel, dotarł do góry Horeb, gdzie otrzymał polecenie namaszczenia Chazaela na króla Damaszku, Jehu na króla izraelskiego, a Elizeusza na swego następcę. Dla utrwalenia wiary w Jahwe E. zebrał wokół siebie grupę uczniów, tzw. „synów proroków”. Cudownie przeniesiony do nieba, pojawił się przy przemienieniu Chrystusa na górze Tabor. Ma przyjść przy końcu świata nawrócić Izraela.
ELKUNIRSZA – w mit. hetyckiej przedstawiciel starszej generacji bogów. Odpowiada semickiemu Elowi. Jego małżonką była Aszertu.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa