ELOHIM

Termin występujący 2500 razy w ST, używany zarówno jako określenie + Jahwe, jak i innych bogów. Parę razy występuje określenie „synowie E.” na oznaczenie aniołów. E. ma formę l.mn., co próbowano traktować jako ślad pierwotnego politeizmu. Jednakże prawie zawsze E. ma orzeczenie w l.poj. Jest to więc tzw. pluralis excellentiae albo pluralis intensitatis, podkreślający wysoki stopień boskości. Podobnie w Ugarit jednostkowy niewątpliwie Baal jest często określany jako Bealim (w l.mn., ugar. b‘lm), a Mot, syn Ela (1. poj.) jest nazwany Elim (l.mn., ugar. ’ilm). E. wyprowadza się od 1. poj. ’eldah, albo od ’el – określenia boga we wszystkich językach semickich poza etiopskim. Etymologia ’él jest trudna do ustalenia (dl – „być silnym”, ’01 – „być na przedzie”, ‚áláh – „być silnym”, ’álah – „przybliżyć się”). El oznacza też naczelne bóstwo panteonu kananejskiego. EMEGET (jakuc. amagat – „znak”) – u Jakutów (Syberia) duchy opiekuńcze szamana, zwykle duchy zmarłych szamanów lub pomniejsze duchy niebieskie. Otrzymany przez szamana w czasie wizji inicjacyjnej od „Zwierzęcej Matki” (Ije Kyył) e. staje się jego przewodnikiem po zaświatach. Po śmierci zaś wciela się w członka jego rodziny.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa