ENLIL (sumer. „Pan Powietrza”, tj. przestrzeni między niebem a ziemią)

Sumeryjski i babiloński władca przestrzeni między niebem a ziemią. Do epitetów jego należały m.in.: „Wielka Góra”, „Pan Świetności”, „Władca Wszystkich Stron”, „Ojciec Bogów”, „Znawca
Przeznaczenia”, „Rozstrzygający Losy”. Był władcą świata i bogów. Wraz z Anem, Enkim i Nintu należy do bóstw stworzycieli. Syn boga Ana i Ki, ziemi-rodzicielki. Małżonką jego była Ninlil (sumer. „Pani Powietrza”), synami bóg Księżyca Nanna (pierworodny), bóg wojny – Ninurta, Nergal, bóg palącego słońca, i Namtar, bóg przeznaczenia. Imię E. pojawia się już w piktogramach z Dżemdet Nasr (IV/III tysiącl. p.n.e.), a drugie miejsce w panteonie po bogu Anie zajmuje E. już w spisach bogów z Szurup- pak (dziś Fara) z XXVI w. p.n.e. Mit Enlil i Ninlil opowiada o narodzinach boga Księżyca Nanny. W mieście Nibru (bab. Nippur) sędziwa niewiasta Nunbarszegunu poradziła swej córce Ninlil wykąpać się w strumieniu Nunbirdu, nad którym będzie przechadzał się młody
Ninlil stawiała jednak przeszkody. Wobec tego E. uwiódł ją w czasie przejażdżki łodzią, za co został zesłany do świata podziemnego. Spłodził tam z Ninlil 3 bogów podziemnych, by ich tam zostawić za siebie i Ninlil oraz Nannę. E. usunął w cień swego ojca Ana. Ośrodkiem kultu E. było Nibru (Nippur) ze świątynią Ekur (sumer. „Dom Góry”), tam E. nazywano w sumeryjskim eme-sal Mullil. Czczono go także w Aszur. W Babilonii miejsce E. zajął Marduk, a w Asyrii Aszur. Symbolem E. była rogata tiara na tronie, a jego świętą liczbą 50.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa