ERLIK, Erlen (z tur. erklil – „potężny”)

Bóg zła i władca podziemi w religiach ludów ałtajskich (Syberia i Azja Srodk.). Przeciwstawiany niebiańskiemu – Ulgenowi lub Kudajowi uczestniczył razem z nim w stwarzaniu świata. Zanurkował po budulec dla ziemi na dno morza i ukrył część w ustach. Kiedy ziemia zaczęła rosnąć, musiał wypluć to, co miał w ustach, i tak powstały błota lub góry. E. jest twórcą ludzi lub ich dusz, dlatego mimo lęku cieszy się szacunkiem i opiekuje się szamanami, a ludzie nazywają go Ada – „Ojciec”. Po kłótni i walce z Majdare odszedł do Dolnego Świata, by rządzić duszami zmarłych, podczas gdy Ulgenowi pozostali ludzie żyjący. Razem ustalają termin ich śmierci. E. przebywa na samym dnie podziemi, w pałacu z czarnego mułu i żelaza, jako potężny czarnowłosy starzec o długich wąsach i brodzie do kolan, odziany w 7 skór niedźwiedzich. Jego wierzchowcem jest czarny byk, swojego konia Argamaka wymienił bowiem na duszę jednego z ludzi. Jego bezwstydne córki kuszą przybywających do E. szamanów, jego 7 lub 9 synów władców poszczególnych poziomów podziemi – reguluje stosunki między ludźmi a złymi duchami (erlikami). Por. Arsan Duołaj.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa