FARAON (eg. pr ‘3 – „wielki dom”, „pałac”)

Zapożyczone z hebrajskiego określenie władców Egiptu. W starożytnym Egipcie aktualnie panujący król był żywym bogiem – wcieleniem Horusa, a zmarły stawał się (przynajmniej od Średniego Państwa) – Ozyrysem. Król był także ukochanym synem panenteistycznego wszechogarniającego boga uosobionego w postaciach Ra, Ptaha i Amona. Uważano, iż jest zrodzony ze związku takiego bóstwa z królową (hierogamia), a po urodzeniu karmią go własną piersią główne boginie. Jako bóg na ziemi posiadał wszelkie boskie przymioty: jest dawcą życia (anch), władcą mocy (uadża), gwarantem właściwego funkcjonowania świata i osobą wszechwiedzącą. Jego rozkazy są więc zawsze słuszne i nieodwołalne. Uchodzi też za opiekuna słabych i pokrzywdzonych (nfr ntr – „dobry bóg”). W razie zagrożenia kraju osobiście staje na czele wojsk, a w walce wspierają go bogowie (Poemat Pentuera). W okresie Starego Państwa uważano, iż po śmierci król wchłania moce wszystkich bogów, stając się bóstwem uniwersalnym (Hymn na cześć króla Wenisa z Tekstów Piramid). Relacja króla i bogów ulegała w ciągu dziejów pewnym przemianom, lecz boskie pochodzenie króla i jego pozycja żywego boga nie były kwestionowane aż do końca Epoki Faraonów, a nawet kontynuowano je w czasach hellenistycznych (Ptolemeusze). Królowie są też często pierwszoplanowymi bohaterami mitologiczno-fantastycznych opowieści typu sadżi.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa