FORTUNA

W rei. rzymskiej bogini szczęścia, przypadku i losu. Utożsamiano ją z grecką Tyche. Pierwotnie jednak była boginią urodzaju, macierzyństwa i kobiet. Kult F. w Rzymie miał wprowadzić legendarny król Serwiusz Tulliusz (578-534 p.n.e.), którego podobno była kochanką. W Rzymie posiadała kilka świątyń oraz wiele kaplic i ołtarzy. Czczono ją też w Praeneste i Ancjum. Uznawano ją za patronkę narodu rzymskiego (F. Populi Romani), a później za osobistą opiekunkę cesarzy (F. Augusta). Święto F. obchodzono 24 czerwca. W sztuce przedstawiano ją jako niewiastę (z zawiązanymi oczami lub ślepą) trzymającą na lewym ramieniu róg obfitości, a w prawej ręce ster.

FREY (sisl. Freyr – „Pan”), Inguna(r)-Frey

W mit. Germanów pn. bóg urodzaju, płodności i pokoju, władca elfów (1), syn Njorda i jego siostry lub Skadi, bliźniaczy brat Freyi, jeden z najważniejszych wanów, ale zaliczany także do asów. Poślubił Gerd, którą zdobył dla niego Skirnir. F. nagrodził Skirnira za tę usługę własnym mieczem i odtąd sam był uzbrojony jedynie w róg jeleni. Podczas ostatniej bitwy bogów z – olbrzymami brak odpowiedniej broni stanie się przyczyną jego śmierci; padnie przebity ognistym mieczem Surta. W centrum kultu F. w Uppsali znajdował się posąg tego boga z olbrzymim fallusem. Jego zwierzęce symbole do dzik i koń.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa