GEFJON, Gefjun (sisl. „Darząca”)

W mit. Germanów pn. bogini jasnowidząca, patronka dziewic, sama czasem uważana za dziewicę. Wg jednego z mitów, urodziła pewnemu olbrzymowi 4 potężnych synów. Gdy Gylfi, władca Szwedów, obiecał jej dać tyle ziemi, ile uciągną 4 woły, zamieniła swych synów w byki i wyorała Zelandię, a poślubiwszy Skjólda, dała początek duńskiej dynastii Skjóldun- gów. GEIRROD (sisl. Geirródhr) – w mit. Germanów pn. 1. olbrzym; uwięził – Lokiego, a następnie został wraz z córkami zabity przez Thora, 2. syn króla Hraudunga, wychowanek – Odyna, młodszy brat – Agnara (1), wychowanka – Frigg, którego skazał na pewną śmierć na morzu, aby samemu objąć po ojcu królestwo; torturował Odyna ogniem, gdy ten odwiedził go w przebraniu pod imieniem Grimnir („Zakapturzony”); dowiedziawszy się, kogo tak niegodnie przyjął w swoim domu, upadł na własny miecz, raniąc się śmiertelnie, a władzę po nim przejął jego syn Agnar (2).

GENIUSZE (łac. genius)

W rei. rzymskiej duchy opiekuńcze związane z każdym człowiekiem (zwłaszcza mężczyzną). Były też g. zbiorowe: rodziny, narodu, miejsca (genius loci). Pojawiały się one równocześnie z człowiekiem lub sprawą, z którą były związane. Ich główną funkcją było podtrzymywanie istnienia. Odgrywały też jakąś rolę w procesie rozrodczości człowieka i brały udział w uroczystościach weselnych. Z czasem g. utożsamiano z Manami i uważano za element nieśmiertelny w człowieku.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa