HEBAT (huryc. iHebat, ugaryc. Hbt – „Pani Niebios”)

W mit. huryckiej bogini, małżonka boga-burzy Teszuba, pełniąca także funkcje bogini-matki. Jej synem był Szarruma. Miała także dwie córki o imionach Alanza i Kunziszalli. W okresie państwa nowohetyc- kiego H. utożsamiano z Boginią Słońca z Arinny. Na jednym z reliefów z Jazyłykąja przedstawiona jest jako stojąca na panterze w długiej szacie i w okrągłej czapce na głowie, spotyka się też jej wyobrażenia jako zasiadającej na tronie. Centrum kultu H, było syryjskie miasto Halpa (dzis. Haleb).

HEBE (gr. Hebe)

W rei. greckiej córka Zeusa i Hery. Herakles po śmierci otrzymał ją za małżonkę. H. była boginią młodości. Poza tym, zapewne do momentu zamążpójścia, usługiwała na Olimpie innym bogom (podawała nektar, pomagała Herze zaprząc konie do wozu, przygotowywała Aresowi kąpiel). Zob. też Iuven- tus.

HEBO (chiń. „Hrabia Żółtej Rzeki”)

Najważniejsze chińskie bóstwo wśród ogromnej liczby lokalnych bogów rzek i strumieni. Każdy, kto przekraczał rzekę, musiał składać H. ofiarę. Zdarzały się obrzędy ku czci H., w których składano ofiary z ludzi. Były to tzw. Zaślubiny Hrabiego Rzeki, w których wybraną dziewczynę, ubraną jak narzeczona, kładziono na łożu małżeńskim, które spuszczano na wodę; gdy znikało w jej odmętach, ofiara była przyjęta. H. był mężem stanowiącej w Chinach ideał kobiecego piękna, córki – Fuxiego. Z H. związany był również wiosenny kult płodności. Wierzono, że wraz z wiosennyrn ruchem wód z podziemnego siedliska duchów, zwanego Żółtymi Źródłami, wydostawały się dusze zmarłych, które chciały powrócić do życia. Podczas święta rytualnie przechodzono przez rzekę, aby zapewnić kobietom płodność, ziemiom urodzajne deszcze, a duszom, będącym źródłem płodności, wyjście ze świata zmarłych.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa