HEDAMMU

W mit. hetyckiej przejęty z mit. huryckiej syn Kumarbiego i córki Morza Szertapszuruhi. Kumarbi planował, że wężowy potwór (smok) H. będzie następnym po Ullikummi przeciwnikiem Teszuba. Wedle fragmentarycznie zachowanego mitu, H. był nienasycony i uosabiał niszczycielską siłę. Przeciwstawiła mu się Szauszka, która ukazała mu się naga i spoiła go piwem. Oczarowany jej wdziękiem H. wyszedł z wody na ląd i wskutek upałów i suszy stracił swą moc. Mit o H. wykazuje liczne paralele z mitem o Ullikummi, a także z Teogonią Hezjoda, zwłaszcza z greckim mitem o – Tyfonie.

HEFAJSTOS (gr. Hefaistos)

Jeden z najważniejszych bogów greckich, syn Zeusa i Hery. Miał być kulawy, ale przyczyny kalectwa podawano różne. Żoną H. była ~+ Afrodyta (wg Odysei) lub jedna z charyt (wg [liady i Hezjoda). Z dzieci H. wymienia się najczęściej Argonautę Palajmona i rozbójnika Perifetesa. Brał on też udział w stworzeniu Pandory oraz uczestniczył przy narodzinach – Ateny (rozłupał głowę Zeusowi, stąd wyskoczyła bogini). H. był bogiem ognia, kowali i rzemieślników. Opiekował się także wulkanami, w których miały znajdować się jego kuźnie (np. na wyspie
Lemnos, w głębi Etny łub na Wyspach Liparyjskich). To on wykonał berło i tarczę dla Zeusa oraz wykuwał dla niego (przy pomocy – cyklopów) pioruny. H. czczono przede wszystkim w rejonach wulkanicznych, a szczególnie na wyspie Lemnos, gdzie główne miasto nosiło jego imię (Hefajstia) i gdzie w głębi wulkanicznej góry Mosych- los miała znajdować się jego kuźnia. Jednak pod koniec VI w. p.n.e. główny ośrodek jego kultu został przeniesiony do Aten. Tutaj też ustanowiono specjalne święto rzemieślników, Chalkeja. W rzeczywistości H. nie był pierwotnie bogiem greckim, lecz małoazjatyckim (karyjskim lub likijskim). Zob. też Wulkan.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa