HINA (polin. „Szara”, przenośnie „Dziewczyna”)

W mit. polinezyjskiej imię wielu postaci kobiecych, – Bogini-Matka o wielu aspektach. Jako niebiańska bogini zwana jest Atarangi-vahine – „Ko- bieta-Uśmiech Nieba”. Jest matką Mauiego, jako H. o te Marama nui – „H. od Wielkiego Księżyca” – żoną Księżyca Marama lub innego głównego bóstwa, która uciekła przed ogromem pracy po łuku tęczy na powierzchnię Księżyca. Zadaniem H. było ubicie tapy dla całego Nieba – Rangi, by je przykryć. Widać ją teraz na Księżycu, ubijającą tapę tłuczkiem. Jest patronką prac kobiecych, zwłaszcza ubijania tapy, także bóstwem gromu, który jest hukiem jej tłuczka uderzającego o ziemię lub odgłosem odrzucanych kamieni. Jest też praprzodkinią ludzkości, córką lub żoną Tiki, uformowaną z kopca ziemi i ożywioną (H.-ahu-one – „Dziewczyna z Ziemi”). Kiedy jako bogini Księżyca kąpała się w morzu, porwana przez prąd, trafiła do podmorskiej czy zamorskiej krainy Tiniraua i została jego żoną, mieszkanką Świętej Wyspy, patronką ryb. To ona dała swe włosy na idealną sieć, za pomocą której Maui poskromił Słońce Ra. Jeden z najsłynniejszych mitów o.H. dotyczy jej związku z węgorzem Tuną, z którego pochodzą kokosy i ryby. W innej wersji, kiedy Tane uwiódł ją, H. rzuciła się do morza, popełniając samobójstwo, i została władczynią zmarłych – H.-nui-te-po („Wielka H. Nocy”). Podziemia są jej wnętrznościami, a wejście do nich jej gardłem rozwartym jak paszcza barrakudy. Pływy morza i wiatry są jej oddechem. Jej. zęby bronią przejścia, tnąc żywych na miazgę, co zdarzyło się Mau- iemu.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa