HUANGDI (chiń. „Żółty Cesarz”)

Jeden z 5 legendarnych władców-założycieli cywilizacji chińskiej. Narodził się z błyskawicy, a swoje panowanie rozpoczął od zesłania na ziemię Ba („Suszy”), która była jego córką. Rozkazał kiedyś bóstwom i demonom, aby zgromadziły się na świętej górze Wschodu (góra Tai). Tam podczas ceremonii ofiarnej po raz pierwszy miał zagrać pieśń o wielkiej magicznej sile. Odtąd, nieumiejętnie wykonana, miała sprowadzać na ziemię trwającą 3 lata suszę. Był najwyższym bóstwem w systemie kultów pozaoficjalnych, którego centralną rolę w okresie dynastii Han przejął Tian. H. stał się wtedy patronem taoistów i jako taki znał sekret eliksiru przyrządzanego z cynobru, a dającego nieśmiertelność. We wcześniejszych, związanych z konfucjanizmem, wersjach mitu jest bóstwem, które cywilizuje świat. Zajęcie to polegało na rozprzestrzenieniu, aż do najdalszych granic wszechświata – najdoskonalszej cnoty władcy, co H. uczynił, podróżując w 4 kierunkach. W ten sposób ustalił odpowiedni dla wszystkiego porządek. Odtąd każdy wstępujący na tron władca, początkowo osobiście, później już tylko symbolicznie, odbywał taką wędrówkę. Jego cnotą była boska skuteczność (shen ling), pod której wpływem materia nieożywiona, rośliny, zwierzęta, bogowie i ludzie osiągają swą pomyślność, zwaną wielkim pokojem (tai bing). Był bóstwem o 4 twarzach, które rządziło środkowym kierunkiem. Był sędzią i zwierzchnikiem innych demonów, między innymi strzegących podziemnego świata zmarłych. I aby ludzie nie musieli się tego świata obawiać, podarował im umiejętność odpędzania złych duchów. Jego żona nauczyła Chińczyków hodowli jedwabnika. HUEHUECÓYOTL (azt. „Stary Kojot”) – w rei. azteckiej bóg śpiewu i tańca, związany z Macuilxochitlem, przedstawiany w masce kojota.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa