INANA, Inanna (sumer. „Władczyni Nieba”)

Główne bóstwo żeńskie panteonu sumeryjskiego, bogini miłości, płodności i wojny, a także bogini planety Wenus. Była jednym z 7 bóstw rozstrzygających losy. Pierwotnie jednak stanowiła lokalne bóstwo miasta Uruk i leżących w jego pobliżu Zabalam i Kulab. W spisie bogów z Szuruppak (XXVI w. p.n.e., dziś Fara) figuruje na 3 miejscu po – Anie i Enlilu, później wymieniana jest na końcu drugiej triady, astralnej po – Nannie i Utu. Uchodzi za córkę boga Ana, albo Nanny, siostrę Utu. Mężem jej był bóg-pasterz – Dumuzi, w Kisz bóg wojny Zababa, w okresie III dynastii Ur – bóg An. Czasem jako syn I. był wymieniany bóg Szara z Ummy. W zakończeniu mitu Enki i porządek świata I. żali się, że nie otrzymała, inaczej niż inni bogowie, żadnego zadania. Enki odpowiedział, iż powinno jej wystarczyć, że jest boginią miłości i walki. Mit Enki i Inana mówi, jak tenże bóg kazał swemu posłowi Izimudzie ugościć I. w swej siedzibie w Abzu w Eridu. Oczarowany jej urokiem oddał jej boskie moce me, czego zaraz pożałował. Posłał Izimuda wraz z potworami w pościg za I., ale jej posłanka Ninszubur ocaliła barkę, a boskie moce me wzbogaciły miasto Uruk. O wojowniczości I. mówi mit Inana i Ebech. Wbrew ostrzeżeniom swego ojca, boga Ana, I. wyprawia się w góry Zagros przeciw bogu Gutejczyków Ebechowi i zwycięża go. Jest to być może mitologiczna wersja zwycięstwa króla Utuhengala (ok. 2120-2114 r. p.n.e.). O mściwości tej bogini mówi inny mit, wg którego ogrodnik Szukalletuda podstępnie posiadł I., kiedy trafiła do jego ogrodu i zasnęła tam. Za karę I. wody zamieniła w krew i zesłała okropne burze. Jak doszło do małżeństwa z bogiem-pasterzem Dumuzim, mówi dialog między bogiem. Utu i jego siostrą I. Utu zaleca jej na męża Dumuziego, ona początkowo preferuje boga-rolnika Enkimdu, który sam ustępuje pierwszeństwa pasterzowi. O zalotach między I. a Dumuzim, początkowo ukrywanych, mówią pieśni liryczne. W innym świetle stosunki między nimi przedstawia mit o zejściu Inany do świata podziemnego, w którym królowała jej siostra Ereszkigal. I. stanęła przed nią bez szat i ozdób, które jej odbierano kolejno przy 7 bramach. Kiedy Ereszkigal rzuciła na I. spojrzenie śmierci, ta padła martwa, a jej zwłoki powieszono na haku. Zaalarmowany przez posłankę I. Ninszubur bóg Enki posłał po zwłoki bogini, a jego posłańcy je ożywili. Po wyjściu stamtąd I. wydaje na swe miejsce Dumuziego, za to, że nie błagał jej o litość, tak jak inne bóstwa. Symbolem I. była ośmioramienna gwiazda oraz zwierzęta: gołąb, krowa i lew. Jako wojowniczka była przedstawiana na wozie z lwami. Często wyobrażano ją jako nagą kobietę. Pierwotnie miejscami jej kultu były miasta Uruk, Zabalam, Kulab, Badtibira i Agade. Później utożsamiano ją z babilońsko-asyryj- ską Isztar.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa