INDIGETES

W rei. rzymskiej specyficzna kategoria bóstw, wypełniających ściśle określone czynności. Zaliczano do nich na przykład „moce” towarzyszące człowiekowi od momentu urodzin po śmierć, a więc od Conceviusa (bóg poczęcia) po Nenię (bogini lamentu pogrzebowego). Abeona miała uczyć dziecko chodzić, a Potina pić. Do grupy tej należała też pokaźna liczba „bóstw polnych”, sprawujących opiekę nad różnymi stadiami uprawy i wegetacji: Segetia nad siewem, Lactumus – dojrzewaniem kłosa, Flora – kwitnieniem. Bóstwa typu i. łączono też z określonymi miejscami: Janusa z drzwiami, Clivicolę ze spadzistymi ulicami, Cardeę z zawiasami drzwi. Były to bóstwa bezosobowe, nie stawiano im świątyń ani posągów, ale czczono w otoczeniu naturalnym lub na ołtarzu domowym. Tylko niektóre z nich uzyskały z czasem wyraźniejszą osobowość, np. Flora i -+ Janus.
INDR, Inder – w mit. Kafirów prawdopodobnie pierwotnie jedno z najwyższych bóstw, będące lokalnym wariantem hinduskiego In- dry, spełniające niektóre funkcje demiurga. Sądzono, że to I. stworzył winnice, wzgórza i doliny (świat). Z czasem zaczęto go czcić tylko jako patrona wina. Wedle jednego z mitów I. zmierzył się z wojowniczym Giszem i pokonany opłacał się mu winem (być może, rozumianym tu jako „boski napój” – odpowiednik hinduskiej somy). Wg innego mitu, I. władał wspaniałym gajem winnej latorośli, z którego wypędził go -+ Imra. Zachował się także wariant mitu, wedle którego I. (Inder) miał jednego syna i 7 córek (m.in. Disani). Syn Passamun-Panao od dziecka przejawiał niezwykłą mądrość, co niepokoiło ojca. Gdy pewnego razu młodzieniec rozwiązał pewne trudne zadanie, śmiejąc się przy tym, rozsierdzony ojciec zabił go i uciekł do Indii. Lokalnie u południowych Kafirów I. nadal uważany był za władcę bogów. Jego symbolem był złoty ptak, a on sam czasem występował w mitach jako orzeł.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa