ISZTAR

Główne bóstwo żeńskie panteonu babilońsko-asyryj- skiego, utożsamiane z sumeryjską – Inaną, bogini miłości, płodności i wojny, a także bogini planety Wenus. Z czasem I. zespoliła w sobie atrybuty innych bóstw żeńskich, zwłaszcza bogini-matki, czczonej pod różnymi imionami. W eposie o Gilgameszu I., jak kobieta rodząca, rozpacza nad ginącymi w potopie ludźmi. W tymże eposie Gilgamesz zarzuca I. brak stałości w miłości. Dumuzi bowiem miał być tylko jej miłością młodzieńczą, potem związała się z innymi. W sumeryj- sko-akadyjskim micie o wywyższeniu I. bóg Anu, zgodnie z życzeniem wielkich bogów, uczynił ją swą małżonką. Za taką uchodzi również w hymnie na jej cześć, pochodzącym z czasów starobabiloń- skiego króla Amiditany (1683-1647 r. p.n.e.). W innych jednak tekstach bóg Anu jest jej ojcem. Jako jej ojciec bywa też wymieniany bóg księżyca Sin (wówczas bóg Szamasz jest jej bratem), a także Enlil albo Aszur. Jako córka Sina i siostra bogini – Ereszkigal pojawia się w babilońskim micie o zejściu I. do świata podziemnego. Mit ten jest tłumaczeniem i przeróbką mitu sumeryjskiego. Po zejściu do krainy bez powrotu zaczęły zanikać siły żywotne zwierząt i ludzi, co zaniepokoiło bogów. Bóg Ea zażądał więc od Ereszkigal wydania I. W okresie staroakadyjskim (2340-2200 r. p.n.e) ośrodkiem kultu I. było miasto Agade. Była czczona później także w Babilonie. W Asyrii na czoło wysuwa się I. z miasta Aszur, z przydomkiem Aszuritu. Podobnie wymieniano I. z Niniwy, I. z Arbeli, I. z Bitkitmuri. Ośrodkiem kultu I. było też stołeczne miasto Kalchu. Ponadto I. była cżczona również w krajach sąsiednich, zwłaszcza u Hurytów i Hetytów.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa