JAHWE (hebr. Jahweh

„On Jest”, „Ten, Który Jest”) – imię własne Boga Izraela, objawione Mojżeszowi u stóp góry Horeb (Wj 3). J. występuje ok. 7000 razy w ST, nie licząc form skróconych (np. hallelu-jäh – „chwalcie Jahwe”), stanowiących często element imion teoforycznych jak -jähü lub -jäh (np. Izajasz: Jesza’-j&hü lub Jesza’-jah – „zbawieniem jest J.”) oraz Je ho- lub Jo- (np: Jojakim: Jehö-jäqtm lub Jö-jäqim – „J. ustanowi”). Wymowę Jahwe(h) znamy tylko z transkrypcji greckich ilawe bez „h”, obcego w jęz. greckim). Izraelici zamiast J. wymawiali imię Adonaj – „Pan”. Świadczy o tym przekład Septuaginty (III-II w. p.n.e.) – Kyrios – oraz punktacja spółgłoskowego tetragramu (4 liter: jhwh) tego imienia za pomocą tych samych znaków samogłoskowych, co Adonaj, ze zmianą pierwszego „a” na krótkie ,,e” (podyktowaną regułami fonetyki). Nieporozumieniem jest wymowa Jehowa(h), jaka pojawiła się w XIII w. n.e. Wj mocno akcentuje, że J. jest bogiem patriarchów, Abrahama, Izaaka i Jakuba.

JAKUB (hebr. ja‘aqob – „trzymał za piętę”)

Postać biblijna, młodszy syn Izaaka, ojciec 12 synów, protoplastów 12 pokoleń izraelskich (Rdz 25, 19-35; 29; 47-50). Starszy brat Ezaw odstąpił J. pierworództwo za misę soczewicy, a jego matka, Rebeka, podstępnie wyłudziła dlań ojcowskie błogosławieństwo przeznaczone dla pierworodnego. Uciekając przed zemstą Ezawa, J. udał się do wuja Labana w Charanie w Mezopotamii, gdzie pojął 2 jego córki za żony. Wracając stamtąd, przy przeprawie przez potok Jabbok stoczył J. walkę z aniołem, otrzymując imię Izrael (hebr. Jiśrael – „Ten, Co Walczył Z Bogiem”).

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa