JANUS (łac. lanus)

Jeden z najstarszych i najważniejszych bogów panteonu rzymskiego. Na jego temat jest wiele, często sprzecznych opowieści. Wg jednych, pochodził z Rzymu, wg innych, był przybyszem z Tesalii. Zgodnie z drugą wersją J. zbudował w Lacjum na wzgórzu miasto nazwane od jego imienia Janikulum. Później panował nad całym Lacjum i przyjął wygnanego z Grecji Saturna, który władał w Saturnii, wiosce położonej na Kapitolu. J. nauczył swój lud wielu umiejętności: uprawy ziemi, budowania miast, stosowania prawa, budowy statków oraz używania pieniądza. Dlatego czasy jego panowania miały cechy złotego wieku: panował wówczas pokój, dobrobyt i uczciwość. Uważano też, że poślubił on nimfę Iuturnę, która urodziła mu syna imieniem – Fons (lub Fontus), boga źródeł. Po śmierci zaliczono J. w poczet bogów. Istnieje również możliwość, iż J. był bogiem etruskim. Ślady jego kultu znaleziono bowiem w Volater- rae, Falerii i być może Clusium. W Rzymie J. był opiekunem bram, przejść, domostw oraz wszelkiego początku. Na Forum Romanum wzniesiono mu świątynię, którą otwierano z chwilą rozpoczęcia wojny, a zamykano na czas pokoju. Poświęcono mu pierwszy dzień miesiąca (kalendy) oraz pierwszy miesiąc roku (Januarius). Uważano go za boga bardzo zagadkowego i przedstawiano z głową o 2 dwu twarzach (jedna patrzyła w przód, druga w tył), co tłumaczono na 2 sposoby: drzwi prowadzą do środka i na zewnątrz domu, J. zna przeszłość i przyszłość. W modlitwach do bogów jego imię wymieniano na pierwszym miejscu, a jego kultem opiekował się główny kapłan rzymski (rex sacrorum).

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa