JEZUS (hebr. Yeszua, Yhoszua; gr. Iesous – „Jahwe Zbawia”)

Urodził się w 6 lub 7 r. p.n.e. w Betlejem w Judei; publiczna działalność, która przypada na okres od ok. 27 do 30-33 r. n.e., toczyła się jednak w Galilei (stąd miano Galilejczyk). Głównymi źródłami, z których czerpiemy wiedzę o jego życiu i czynach, są: ewangelie NT, listy apostolskie; cenne są także wzmianki w pismach niechrześcijańskich: u Józefa Flawiusza, Tacyta, Swetoniusza, Pliniusza Młodszego w pismach gnostyckich. Ok. 27 r. n.e. rozpoczął działalność publiczną, przemierzając okolice Kafarnaum i brzegi Jeziora Tyberiadzkiego, nauczając i dokonując licznych cudów. Jego orędzie kieruje się nie tylko do Żydów, ale do wszystkich ludzi. Przełamując zastany religijny formalizm, J. wzywał do żywej, osobistej wiary i do zgodnych z nią uczynków. Przestając z ludźmi „z marginesu”, przełamywał społeczne tabu, wskazywał uniwersalność miłości bliźniego jako podstawowego kryterium oceny ludzkiej wiary. Nauki moralne Jezusa zawiera Kazanie na Górze (Mt 5-7); otwiera je 8 błogosławieństw, w których wyróżnia ludzi pokornych i cichych, prześladowanych i czystego serca, nakazuje miłość nieprzyjaciół i odrzuca prawo odwetu. Główną treścią jego nauczania było Królestwo Boże, jako rzeczywistość, która staje się w historii i oznacza m.in. wypełnienie woli Boga na ziemi. Ewangelie opisują dokonane przez niego liczne cuda, z których najbardziej znane są: przemiana wody w wino w Kanie Galilejskiej, wskrzeszenie Łazarza czy rozmnożenie chleba. J. w swojej działalności zniósł zakazy ST, co wzburzyło wielu Żydów. Wobec wrogości wywołanej rozczarowaniem skupionych wokół świątyni środowisk oczekujących od niego przede wszystkim wypełnienia funkcji mesjasza (wybawiciela) politycznego, jego misja kończy się klęską. Ukrzyżowany w Jerozolimie, zgodnie z relacjami ewangelii, zmartwychwstaje, aby następnie kilkakrotnie dać się poznać swym uczniom. Jego ziemskie losy zamyka wniebowstąpienie, którego opisem kończą się ewangelie. W toku sporó.w chrystologicznych, zwłaszcza w III i IV w., tradycja chrześcijańska uznała Jezusa za współistotnego Bogu Ojcu, za doskonałego człowieka i jednocześnie w pełni Boga ( Trójca- Święta). J. w jednej osobie posiada 2 doskonałe natury, ludzką i boską (unia hipostatyczna), co jest jedną z największych tajemnic wiary chrześcijańskiej. Przedstawiany początkowo symbolicznie jako Baranek Boży lub jako młodzieniec, Dobry Pasterz z barankiem na ramionach (wzorowany na rzeźbach helleńskich). Od IV w., pod wpływem chrześcijańskiego Wschodu, upowszechniają się przedstawienia J. jako człowieka dojrzałego, anachorety z brodą. W sztuce bizantyńskiej przedstawiany jako Pantokrator, siedzący na tronie władca świata. Na Zachodzie od XIII w. upowszechnia się krucyfiks, rzeźba rozpiętego na krzyżu ciała Chrystusa.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa