KEJ KAUS (śr.pers. Kawus)

Legendarny król perski, ojciec Sijawusza, symbol nierozważnego, potężnego władcy, jeden z 4 przedstawicieli królewskiego rodu, którzy noszą przydomek -kej, (pers. „twórca”, „mądry”, „mocny”). Swym panowaniem sprawia wiele kłopotów. Wiecznie wpada w tarapaty, z których ratuje go Rustam. Powiązany z nieśmiertelnością i odradzaniem życia. Wraz z ostatnim – Saoszjantem przygotuje zmartwychwstanie i dzięki nim zmarli otrzymają ciała. Wysoko na górze Elburz posiada pałac zbudowany z 7 materiałów (kamień i 6 metali szlachetnych), przy budowie którego pracowały zastępy dewów; ukrywa w nim napój nieśmiertelności. Niechętnie jednak z niego korzysta. Nie pomógł synowi Rustama, Samowi. Odpowiednikiem K. K. w mit. indyjskiej jest kapłan asu- rów, Usianus (posiada moc odradzania demonów, których nikt nie może pokonać). KEJ KOBAD – legendarny król perski, założyciel pierwszej dynastii kejanidów. KEREMET (od cziiw. kiremet’ – „duch ważnej osobistości”) 1. w mit. maryjskiej bóg zła i podziemia, demiurg, brat i przeciwnik – Kugu-jumo; wg stosunkowo późnej legendy, miał zatrzymać rozmową protoplastę Maryjczyków, Bedoja, gdy ten szedł do Boga rozdzielającego właśnie religie między ludy ziemi, stąd Maryjczykom przypadł w udziale kult tej złej istoty, 2. w mit. udmurckiej bóg zła i podziemia, demiurg, brat i przeciwnik Inmara, znany także jako Łud i Szajtan; modlono się do niego i składano mu ofiary ze zwierząt czarnej maści w świętych gajach zwanych keremetami lub ludami; keremetami, łudami lub szajtanami nazywano także złe duchy będące na jego usługach, które – podobnie jak on sam – były prześladowane przez Inmara piorunami.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa