KIJAMAT (z arab. przez tatar, kyjamat

Wskrzeszenie z martwych”) – w mit. maryjskiej pan podziemnego świata zmarłych o nazwie identycznej z jego imieniem oraz sędzia podziemia. Zwyczaje pochówkowe Maryjczyków nawiązywały do wyobrażeń o tym bóstwie i podlegającym mu rejonie kosmosu. U wezgłowia zmarłego ustawiano świeczki: pierwszą dla K., drugą dla jego pomocnika nazywanego K.-saus i trzecią dla samego zmarłego, którego wyposażano też w pałkę, aby mógł odegnać piekielne psy, i w jedwabną nić, aby mógł się przywiązać do kładki nad przepaścią, gdy K. zmusi go do przejścia po niej. Przejście po bardzo wąskim moście było rodzajem sądu bożego; grzesznik spadał wprost do kotła z kipiącą siarką lub w otchłań piekielnego mroku. Jeśli zmarły zdołał przejść przez kładkę, dostawał się do jasnej części zaświatów. W swoim państwie K. sprawował władzę nad duszami zmarłych (mógł wypuścić zmarłego na noc na ziemię) oraz nad złymi duchami przebywającymi w podziemiu.

KILIBOB I MANUP

W mitach Papuasów z prowincji Madang (Nowa Gwinea), dwaj bracia – przodkowie i herosi kulturowi, pierwotnie działający razem. Jednak kiedy M., pod pretekstem szukania zgubionej strzały, wytatuował lub uwiódł żonę K., ich drogi się rozeszły – K. odpłynął za morze. Zgodnie z reinterpretacją mitu dokonaną przez zwolenników kultów cargo, K. był przodkiem białych i dostawcą ich zdobyczy kulturowych, podczas gdy M. przodkiem Papuasów. Jemu zawdzięczają oni swoją kulturę. Kres waśni miał położyć powrót K. z wygnania i pojednanie braci, które spowoduje zjednoczenie kultur zachodniej i papuaskiej.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa