KONGFUZI

Yggdrassil

Chiński filozof, którego system określił podstawy organizacji cywilizacji Kraju Środka. Klasyczna wersja konfucjanizmu (ostatecznie zestawiona z najstarszych tekstów w XI w. przez Zhuxi) jest zawarta w tzw. Czteroksięgu Konfucjańskim. W jego skład wchodzą: Wielka Nauka (Taxue), Doktryna Środka (Zhongyong), Dialogi Konfucjańskie (Lunyu) i Księga Mencjusza (Mengzi). Podstawą nauczania jest połączenie etyki cnót wśród których najogólniejszą jest cnota humanitarności (ren) – z organiczną filozofią kosmosu, zakładająca hierarchię poziomów organizacji i jedność współistotnego porządku części i całości. Konfucjanizm naucza, jak poprzez kulturę, dzięki społecznej naturze człowieka, odnaleźć harmonijną odpowiedniość relacji rodzinnych, społecznych, kosmicznych. W tej powiązanej z wymiarem religijnym działalności chodzi o to, by na swój sposób (dao) i z sobie właściwą skutecznością (de) zrealizować się w drodze ku doskonałości człowieka szlachetnego (junzi). W 59 r. n.e. (wschodnia dynastia Han) ustanowiono oficjalny kult K. i obowiązek budowania świątyń w każdym większym mieście kraju. Konfucjanizm (rujiao, lijiaó) charakteryzuje się brakiem ortodoksji i był religią ściśle związaną z cesarstwem chińskim. Jako oficjalny kult państwowy, miał godzić wyznawców innych religii i doktryn. Najbardziej zasadniczymi przejawami jego funkcjonowania był obyczaj (li – ceremonialny system, którego skodyfikowany zapis jest uważany za podstawę ładu społecznego) i kult przodków. Ten ostatni związany jest z formą religijności bardziej starożytną niż sam K., lecz jemu zawdzięcza swoje przetrwanie oraz swą późniejszą rangę i powszechność. Kult przodków związany jest z wierzeniami dotyczącymi duszy ludzkiej, której zwierzęca część (po) za życia zawiadując cielesnością człowieka, po śmierci wsiąka w ziemię. Przynależąc ziemi, pozostaje w grobie i odbiera ofiary. Stąd ogromna waga przywiązywana do położenia grobu, którego odpowiedniość bada poproszony o radę geomanta. Grobem opiekują się kolejne pokolenia, w sposób szczególnie uroczysty podczas wiosennych świąt qing meng. Dusza wyższa (huń) po śmierci udaje się do nieba, a jej cząstka pozostaje w domu, mieszka na domowym ołtarzu przodków i jako bóstwo (shen) danej rodziny wymaga odprawiania nakazanych obyczajem religijnych obrzędów. Wśród nich najbardziej charakterystyczny był zwyczaj składania ofiar przez najstarszego syna. Zaniedbanie tych ofiar świadczyło o upadku rodu i przerwaniu ciągłości następujących po sobie pokoleń, która to ciągłość była uważana za kulturową podstawę cywilizacji chińskiej. Mogło też spowodować przekształcenie się zaniedbanej przez swoich potomków duszy w upiora.

Dodaj komentarz

Podpis *
Email *
Witryna internetowa