KINGU

W babilońskim eposie kosmogonicznym Enuma elisz drugi (po Apsu) małżonek Tiamat, która przekazała mu tabliczki przeznaczenia. Odbiera mu je jego pogromca, bóg Marduk. Za radą boga Ea z krwi K. zmieszanej z gliną bogowie stworzyli ludzi. KINHARINGAN – w mit. Dasunów (Indonezja) stwórca świata i ludzi. Wraz ze swą żoną Munsumundok wyłonili się ze skały na […]

KIJAMAT (z arab. przez tatar, kyjamat

Wskrzeszenie z martwych”) – w mit. maryjskiej pan podziemnego świata zmarłych o nazwie identycznej z jego imieniem oraz sędzia podziemia. Zwyczaje pochówkowe Maryjczyków nawiązywały do wyobrażeń o tym bóstwie i podlegającym mu rejonie kosmosu. U wezgłowia zmarłego ustawiano świeczki: pierwszą dla K., drugą dla jego pomocnika nazywanego K.-saus i trzecią dla samego zmarłego, którego wyposażano też […]

KEJ KAUS (śr.pers. Kawus)

Legendarny król perski, ojciec Sijawusza, symbol nierozważnego, potężnego władcy, jeden z 4 przedstawicieli królewskiego rodu, którzy noszą przydomek -kej, (pers. „twórca”, „mądry”, „mocny”). Swym panowaniem sprawia wiele kłopotów. Wiecznie wpada w tarapaty, z których ratuje go Rustam. Powiązany z nieśmiertelnością i odradzaniem życia. Wraz z ostatnim – Saoszjantem przygotuje zmartwychwstanie i dzięki nim zmarli otrzymają ciała. […]

KARŁY

W mit. germańskiej małe, pokraczne stworzenia identyfikowane z ciemnymi elfami. Wg jednego z północnogermańskich mitów wyroiły się jak robaki z ciała Ymira, a następnie, otrzymawszy od bogów an- tropomorficzną postać, zamieszkały w skalnych i podziemnych grotach, określanych mianem Swartalfaheimu („Kraju Czarnych Elfów”). Ze swych mrocznych siedzib wychodziły tylko po zachodzie słońca, ponieważ bały się światła […]

KARAPET

W mit. ormiańskiej zrazu bóstwo piorunów, mające także liczne funkcje opiekuńcze. Pod chrześcijańskim wpływem utożsamione z Janem Chrzcicielem. W wielu legendach i mitach sięgających jeszcze czasów przedchrześcijańskich K. przejął wiele funkcji starych bogów i często występuje, podobnie jak irański Mithra, jako zwycięzca złych dewów, których udaje mu się uwięzić. Wyobrażano go sobie także jako długowłosego […]

KAPPY, kawa-no kami

Bardzo popularne postaci folkloru shin- toi stycznego, bohaterowie baśni i legend japońskich. K. znane są w całej Japonii i w zależności od regionu występują pod różnymi nazwami. K. w wyobrażeniach ludowych mają ciało dziecka, długie włosy, rysy twarzy przypominają zarówno małpę, jak i kota, a ręce i nogi wyglądają jak kończyny żaby zakończone pazurami. K. […]

KAMRUSEPA

W mit. hetyc- kiej bogini okresu Starego Państwa. W hatycko-hetyckich tekstach mitologicznych odpowiada hatyckiej bogini – Katahziwuri. K. pełni funkcje bogini-czarodziejki, bogini-uzdrowicielki oraz córki i pomocnicy boga-Słońca Istanu. W mitach anatolijskich często pełni funkcje kapłańskie. Magią potrafi zakląć gniew (np. – Telipinu) oraz choroby i nieszczęścia. KAMUJ (ajnuski kamui – „duch” lub „bóstwo”) Duchy przyrody […]

KAMENY (Camenae)

W rei. rzymskiej nimfy źródeł. Posiadały też dar wieszczenia i udzielały poetom natchnienia. Dlatego zostały utożsamione z greckimi muzami. K. miały swoje sanktuarium w Rzymie, w świętym gaju przy Porta Capena (koło wzgórza Caelius) tuż obok świątyni Egerii. W gaju tym było źródło, z którego westalki brały wodę dla celów rytualnych. KAMIMUSUBI (jap. „Duch Generujący Kojarzenie […]

KALUNGA, Kalumba, Karunga (bantu „Kształtujący”)

Jedno z imion najwyższej istoty u ludów Bantu (Afryka): Herero, Bakongo, Baluba, Ndonga. Stwórca i dobroczyńca ludzi, przedstawiany w postaci ludzkiej, czasami jako kobieta, zwykle jako wyłaniający się z chmur starzec. Założenie przez K. czarnego stroju i złożenie czarnego byka w ofierze wywołuje burze. U Herero i Owambo K. przede wszystkim związany jest z ziemią, rządzi […]